“Existence precedes essence.

I’m fed up with empty talk.

I’m tired of vague generalizations.

I’m sick of the clever quips tossed around by every idiot.

I’m done with foolish overgeneralizations.

I’m exhausted by all the big words and grand speeches that lead nowhere.

It’s a sign of a society’s decline when it can’t even define what words mean.

I’m tired of roundabout ways of stating the obvious.

Obviously, empty talk isn’t just a Greek phenomenon:

Decline isn’t exclusive to Greece either.

The famous 20th-century philosopher Jean-Paul Sartre—who was, frankly, an overrated bubble of hot air—said the famous phrase that became the moto of Existentialism: 

Existence precedes Essence

What Sartre means is that a human being doesn’t inherently possess (by nature, by essence) any identity or value unless they create it through their actions.

Only then do they truly “exist.”

In other words, a person gains value and identity as an existence only after giving their life some meaning.

Thus, existence is tied to action.

I exist when I act.

So, I conclude from the above that what matters isn’t what someone says but what they do.

What matters aren’t their words but their actions:

Their actions are what constitute their identity, what define and shape them.

I wonder if I really need all this philosophical nonsense to see through every fraudster who spews a load of bullshit in my face to secure some privileged position or to suck up for scraps.

Or to justify whatever deviation torments them.

Action gives meaning to life.

Show me what you’ve done in your life, how you’ve behaved, and how honorably you’ve stood, and then we can talk.

Έχω βαρεθεί τις αερολογίες. 

Έχω βαρεθεί τις αοριστολογίες. 

Έχω βαρεθεί τις εξυπνάδες που πετάει ο κάθε παπάρας. 

Έχω βαρεθεί τις ανόητες γενικεύσεις. 

Κουράστηκα με τα πολλά λόγια και τα μεγάλα λόγια, χωρίς αντίκρυσμα.

Είναι δείγμα παρακμής μιάς κοινωνίας να μην μπορεί να ορίσει τι σημαίνουν οι λέξεις.

 Βαρέθηκα το περιφραστικό για το αυτονόητο.

Προφανώς,  δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο η αερολογία: 

Η παρακμή είναι δεν μόνο ελληνική. 

Ο γνωστός φιλόσοφος του 20ού αιώνα Ζαν Πωλ Σαρτρ - ο οποίος ήταν μάλλον μια φούσκα υπερτιμημένης αερολογίας- είπε  την περίφημη φράση που έγινε και μοτό του φιλοσοφικού κινήματος του υπαρξισμού :

«η ύπαρξη προηγείται της ουσίας».

Το ανθρώπινο όν, λέει ο Σαρτρ, δεν διαθέτει από μόνο του (ως φύση, ως ουσία /essence) κάποια ταυτότητα ή αξία παρά μόνον αν την δημιουργήσει με την δράση του. 

Και τότε, μόνον,  «υπάρχει».

Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος παίρνει αξία και ταυτότητα,  σαν ύπαρξη, αφού πρώτα δώσει ο  ίδιος κάποιο νόημα στην ζωή του.

Άρα, η ύπαρξη,  συνδέεται με την δράση.

Υπάρχω,  όταν δρώ.

Άρα, συμπεραίνω εγώ από τα παραπάνω,  ότι σημασία δεν έχει τι λέει κάποιος αλλά τι κάνει.… 

Σημασία δεν έχουν τα λόγια του αλλά οι πράξεις του: 

οι πράξεις του που είναι αυτές οι οποίες αποτελούν την  ταυτότητά του, αυτές που τον  οριοθετούν και που τον καθορίζουν.

Αναρωτιέμαι αν μου είναι απαραίτητη όλη  αυτή η αμπελοφιλοσοφία για να απομυθοποιήσω τον κάθε απατεώνα τενεκέ που μου τσαμπουνάει ένα κάρο μαλακίες κατάμουτρα για να βολέψει την άθλια ύπαρξή  του σε  καμμιά προνομιούχα θεσούλα και να γλείψει κανα κοκαλάκι.

Ή γιά να μου δικαιολογήσει την κάθε παρέκκλιση που τον ταλανίζει .

Η δράση νοηματοδοτεί τον βίο.

Να δώ τι έκανες στην ζωή σου , πως συμπεριφέρθηκες και πόσο αξιοπρεπώς στάθηκες και, μετά, συζητάμε.