what is man and what is life

 What is man?

A wretched creature who thinks he’s something grand.
Because he gained self-awareness and slowly learned to make a few simple thoughts and craft tools, he imagined himself the purpose of Creation.
Indeed.
He claimed that the Creator God wracked His infinite mind to fashion him in the universe.
…And at the center of the universe, He placed the splendid pearl that is man.
…Yes, indeed… man… who must aim to resemble God Himself.

Made in His image and likeness, man.

He even placed himself at the center of the Earth and the Earth at the center of Creation.

Thus, man positioned himself at the center of the center and became God’s interlocutor.
Man on Earth and God in the heavens.
…Almost equals.

Unfortunately, ever since Copernicus discovered that the Earth is nothing but a grain of sand in a vast, terrifying sandy desert, man appeared insignificant, and God immense.
Yet even this didn’t bring sense to foolish humans.
They remained foolish and small-minded, cloaked in empty grandiosity.

Someone wiser once said that man is like a traveler born and living on a train with sealed windows.
He doesn’t know where the train started or where it’s going.
He simply lives inside a carriage, and that carriage is his entire world.
He makes guesses about how he ended up there but finds no answers.
He also guesses about the train’s destination and still finds no answers.
He falls ill, falls in love, quarrels, stabs, and delivers fiery speeches inside the carriage about privileged seats.
When he dies, they open a trapdoor at the bottom of the carriage and toss him out.
All this they call life and try to give it meaning.
They even create entire theories, quite complex ones, to provide polished explanations about what the carriage is and how one should behave inside it.
These people call themselves lawmakers and politicians.
Others, who claim to have secretly glimpsed what lies outside the carriage, are called priests and philosophers.
All of them live lavishly because they have priority at the train’s cafeteria.
The rest eat whatever’s left.
And the train keeps speeding on relentlessly…
and no one knows where it’s headed.
…Whether it will arrive at some station or plunge into some ravine.

τί ειναι ο ανθρωπος?

Ένας κακομοίρης που νομίζει ότι είναι κάτι σπουδαίο. 

Επειδή απέκτησε αυτοσυνειδησία και σιγά-σιγά έμαθε να κάνει μερικές απλές σκέψεις και να κατασκευάζει εργαλεία, νόμισε τον εαυτό του στόχο της Δημιουργίας. 

Μάλιστα.

Ισχυρίστηκε ότι ο Δημιουργός Θεός  έστιψε το άπειρο μυαλό του  για να κατασκευάσει στο σύμπαν.

…και στο κέντρο του σύμπαντος, έβαλε το υπέροχο μαργαριτάρι που είναι ο άνθρωπος.

… ναι, μάλιστα… τον άνθρωπο… που πρέπει να έχει στόχο να μοιάσει στον  ίδιο τον Θεό.

Κάθ’ εικόνα και ομοίωσιν, ο άνθρωπος. 

Έβαλε μάλιστα τον εαυτό του στο κέντρο της Γης  και την Γή στο κέντρο της  δημιουργίας.

Έτσι ο άνθρωπος αυτο-τοποθετήθηκε στο κέντρο του κέντρου και έγινε συνομιλητής του Θεού.

 Ο άνθρωπος στην Γη και ο Θεός  τον ουρανό.

 …σχεδόν ισότιμοι.

Δυστυχώς,  από τότε που ο Κοπέρνικος ανακάλυψε ότι η Γη δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κόκκος άμμου σε μια  τεράστια τρομακτική αμμουδερή έρημο , ο μεν  άνθρωπος φανηκε ασήμαντος και ο Θεός τεράστιος.

Ούτε αυτό έβαλε μυαλό στους ανόητους ανθρώπους.

Παρέμειναν ανόητοι και μικρόνοες μέσα σε μια κενή μεγαλαυχία.

Έχει  πει κάποιος που είχε περισσότερο μυαλό ότι  ο άνθρωπος μοιάζει με ταξιδιώτη που γεννήθηκε και ζεί  σε ένα τρένο με σφραγισμένα παράθυρα.

Δεν ξέρει από πού ξεκίνησε και ούτε που πάει αυτό το τραίνο. 

Απλά ζει μέσα σε ένα βαγόνι και όλος ο κόσμος του είναι αυτός… αυτό το βαγόνι.

Κάνει υποθέσεις για το πως βρέθηκε εκεί και δε βγάζει άκρη. 

Κάνει υποθέσεις επίσης για τον προορισμό που έχει το τρένο και πάλι δε βγάζει άκρη. 

Αρρωσταίνει, ερωτεύεται, τσακώνεται, μαχαιρώνει και βγάζει πύρινους λόγους  μέσα στο βαγόνι για τις προνομιούχες θέσεις.

Όταν πεθάνει, ανοίγουνε μια καταπακτή στον πάτο του βαγονιού και τον πετάνε έξω.

Όλο αυτό το λένε ζωή και προσπαθούν να του δώσουν νόημα.

Φτιάχνουν μάλιστα  ολόκληρες θεωρίες, αρκετά πολύπλοκες,  ώστε να δώσουν στρογγυλεμένες ερμηνείες για το τι είναι το βαγόνι  και πως πρέπει να συμπεριφέρονται μέσα σε αυτό.

Αυτοί  ονομάζουν τους εαυτούςτους νομοθέτες και πολιτικούς. 

Κάποιοι άλλοι που ισχυρίζονται ότι έχουν δει στη ζούλα τι ακριβώς είναι έξω από το βαγόνι,  λέγονται παπάδες  και φιλόσοφοι.

Όλοι αυτοί ζούνε πλουσιοπάροχα γιατί έχουν προτεραιότητα στο κυλικείο του τρένου. 

Οι υπόλοιποι τρώνε  ότι περισσέψει.

Και το τρένο τρέχει ασταμάτητα…. 

και  ουδείς ξέρει πού πάει.

…. αν θα καταλήξει σε κάποιο σταθμό ή αν θα πέσει σε καμμιά χαράδρα.