Monologue

Monologue

“…so, doctor, I survived.
Yes… we had a good marriage, we lived a good life together.
A whole life together.
I respected him, and he respected me.
Of course, I was devastated when he passed… pain, so much pain.
But I didn’t collapse.
Loneliness doesn’t scare me.
I’ve learned to be alone.
The ability to be alone is a prerequisite for true love. It’s the necessary freedom you must have to be able to love truly.
It may seem paradoxical, but it’s not.
It’s a truth… only those who are capable of being alone are capable of loving.”

I nodded my head slightly,
…to encourage her without interrupting.
A silence fell.
…she thought for a moment…
…and continued:

“Only those who can feel secure and confident enough to enter the deepest core of another person without wanting to control them… only they can avoid depending on the other, reducing them to a tool or a refuge.
Only they are not at risk of becoming addicted to the other’s presence.
They allow the other their freedom, because they know that if they leave, they will survive once again, peacefully and with dignity.
Their inner peace is within them:
the other cannot take it away, because the other doesn’t give it to them.
Peace and freedom are like breathing and the circulation of blood:
you have them within you, they are your functions, functions of your existence.”

I nodded slightly again.
What could I say?
…whatever I might have said would have been foolish.

 Μονόλογος

«…που λες γιατρέ, επιβίωσα.

Ναι…είχαμε ένα  καλό γάμο, περάσαμε μιά καλή ζωή μαζί.

Μιά ζωή μαζί.

Τον σεβόμουν και με σεβόταν.

Φυσικά και στενοχωρήθηκα που πέθανε…πόνος, πολύς πόνος.

Αλλά δεν κατέρρευσα.

Η μοναξιά δεν με φοβίζει.

Εχω μάθει να είμαι μόνη.

Η ικανότητα να είσαι μόνος είναι προυπόθεση για την αληθινή αγάπη. Είναι η απαραίτητη ελευθερία που πρέπει να διαθέτεις για να έχεις την ικανότητα να αγαπάς αληθινά.

Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. 

Είναι μια αλήθεια…μόνο εκείνοι οι άνθρωποι που είναι ικανοί να είναι μόνοι, είναι ικανοί να αγαπούν».

Κούνησα το κεφάλι μου ελάχιστα.

…για να την ενθαρρύνω χωρίς να την διακόψω.

Εγινε μιά σιωπή.

…σκέφτηκε λιγάκι…

…και συνέχισε:

«Μόνο αυτοί που μπορούν να νιώθουν αρκετή ασφάλεια και αυτοπεποίθηση ώστε να μπαίνουν στον βαθύτερο πυρήνα του άλλου χωρίς να θέλουν να τον ελέγχουν…μόνο αυτοί μπορούν να μην εξαρτώνται από τον άλλον, να μην τον μειώνουν σε εργαλείο και καταφύγιο.

Μόνο αυτοί δεν κινδυνεύουν να εθιστούν  στην παρουσία του άλλου. 

Επιτρέπουν στον άλλον την  ελευθερία, γιατί ξέρουν ότι αν φύγει , θα επιβιώσουν και πάλι γαλήνεια και αξιοπρεπώς . 

Την εσωτερική γαλήνη την έχουν μέσα τους:   

δεν μπορεί να τους την πάρει ο άλλος, γιατί δεν τους τη δίνει ο άλλος.

Η γαλήνη και η ελευθερία είναι σαν την αναπνοή και την κυκλοφορία του αίματος: 

τις έχεις μέσα σου, είναι λειτουργίες σου , λειτουργίες της ύπαρξης».

Ξανακούνησα ελάχιστα το κεφάλι.

Τι να πω?

…ό,τι και να λεγα θα ήταν βλακεία.